Een paar maanden geleden werd ik benaderd met de vraag of wij, in het kader van de voorbereiding op het WK in augustus, deze zomer een oefenwedstrijd tegen NL65B wilden spelen. De coach, Jaap Postma, had kennelijk via NL65A (Leo Kemps) vernomen dat de Abrahams nog altijd een geduchte tegenstander zijn. In januari gingen we op HC Upward immers met een 3-2 overwinning op NL65A aan de haal. Daarvoor hadden we elkaar voor het laatst getroffen in december 2023 bij KZ in Den Haag.
Op 22 juli was het zover. We traden aan op de velden van Schaerweijde, een prachtige accommodatie, waar naast NL65B ook NL65A aanwezig was voor een training. Daarmee groeide ook het aantal aanwezige Abrahams, want Rein en Clemens trainden op dezelfde tijd met NL65A in aanloop naar datzelfde WK.
De omstandigheden waren ideaal: aangenaam koel, met af en toe een spatje regen. Na alle hitte van de voorgaande weken was dat een verademing. Na de warming-up stonden we kort stil bij een bijzonder moment: de verwelkoming van Abraham nummer 174, Gerard van Buttingha Wichers. Het is mooi dat er weer eens iemand uit het zuiden van het land, Brabant in dit geval, tot ons gezelschap toetreedt. Gerard speelde in januari zijn eerste wedstrijd tegenNL65A en liet er vervolgens geen gras over groeien. Begin juni stond hij tijdens de Dosty Cup al tegenover onze Pakistaanse vrienden. Met deze wedstrijd kwam zijn totaal op drie en was het tijd om hem officieel tot Abraham te slaan en hem zijn kit te overhandigen.
Vervolgens werd de opstelling besproken – altijd weer een uitdaging met zoveel nieuwe gezichten – waarna we ons naar de middenstip begaven voor de line-up. Daarbij memoreerde Koen van Eldik onze wedstrijd tegen de H45+-landskampioen in Breda, begin 2025. Destijds schreef hij in de nieuwsbrief: “Deze wedstrijd is nu voor de derde keer op rij verloren gegaan. De uitslagen tegen respectievelijk Roomburg in 2023, Hurley in 2024 en nu deze 8-0 nederlaag laten zien dat we uiteen ander vaatje zullen moeten tappen als we de landskampioen willen verslaan. We zullen ons moeten afvragen of we deze traditie willen voortzetten. En zo ja, hoe we dat zodanig kunnen organiseren dat we veel beter partij kunnen bieden en er een spannendere wedstrijd van kunnen maken. Misschien is het leeftijdsverschil met dit soort teams inmiddels simpelweg te groot. Food for thought!” Gelukkig was daarvan ditmaal geen sprake. Dit was een wedstrijd tussen twee gelijkwaardige teams: een gemiddeld jongere ploeg die nog zoekende was naar automatismen tegenover een gemiddeld ouder team dat al op elkaar is ingespeeld.
Zoals wel vaker hadden wij een paar kwarten nodig om ons ritme te vinden. We kregen een strafbal – die helaas werd gemist – creëerden meerdere strafcorners en brachten veel tijd door in de cirkel van de tegenstander. Qua statistieken deed NL65B het net iets beter dan Argentinië in de WK-finale tegen Spanje. Toch bleek onze tegenstander uiterst effectief. Uit een van de weinige aanvallen in onze cirkel en een strafcorner namen zij in het derde kwart een 1-0 voorsprong.
Daarna trokken wij volop ten aanval, maar ondanks een aantal goede mogelijkheden wilden de doelpunten maar niet vallen. Eerlijk is eerlijk: zij verdedigden uitstekend. Gelukkig kon hun keeper in het vierde kwart een schot niet goed verwerken en stond Roel ’t Mannetje precies op de juiste plek om de rebound binnen te tikken. Na 70 minuten stond er dan ook een terechte 1-1op het scorebord. Omdat de wedstrijd tevens diende als voorbereiding op het WK, werd de winnaar bepaald via shoot-outs. Beide teams namen er zeven. Uiteindelijk bleek onze tegenstander daarin net iets vaardiger: zij scoorden vier keer, wij drie.
Na afloop werd er gezamenlijk geluncht en gezellig nagepraat. Wat ons betreft was dit opnieuw een bijzonder geslaagde dag. Het roept de vraag op of hiermee een nieuwe traditie (tegen NL60-65+) is geboren.
Time will tell…..